De Meest Eigentijdse Schilderijententoonstelling

Deze zomer is in het Dordrechts Museum de tentoonstelling met de titel “De Meest Eigentijdse Schilderijententoonstelling” te zien. De titel is een referentie aan René Daniëls. Het is een tentoonstelling die wil laten zien wat de schilderkunst in Nederland vermag in deze roerige tijd.

De Meest Eigentijdse Schilderijententoonstelling
Carla Klein: architectonische perspectieven

Na eerder gewaardeerde tentoonstellingen te hebben geweid aan de allerjongste schilderkunst met de tentoonstelling “What’s Up” (2011) en vervolgens te hebben geïnventariseerd wat de wederopleving van de schilderkunst in de tachtiger jaren heeft opgeleverd met de tentoonstelling “Stop Making Sense” maakt Dordrecht haar naam als schilders-stad eens te meer waar met deze tentoonstelling. Het is een onderzoek naar wat met schilderkunstige middelen gezegd kan worden en wat mogelijk is binnen de discipline. Wat hierbij opvalt is dat de schilderkunst grotendeels erg naar binnen is gericht: het gaat inderdaad over het medium, schilderkunstige thema’s of culturele context. Uitzonderingen als Roland Ophuis, Raquel van Haver of Natsja Kensmil laten onverlet dat maatschappelijk engagement in deze tentoonstelling schaars aanwezig is.

De Meest Eigentijdse Schilderijententoonstelling
Sarah Verbeek: Tegen de straal in zie je de toekomst (muurschildering)

De samenstellers van de tentoonstelling, Han Schuil en Gerrit Willems hebben daarnaast in de bekende cirkels gezocht van door het Mondriaanfonds gedoteerde schilders of alumni van de postacademische opleidingen, dus grote verrassingen komen we niet tegen. Dit neemt echter niet weg dat gemaakte keuzes in het oeuvre van de kunstenaars soms erg goed zijn en de tentoonstelling als geheel een levendig beeld geeft van schilderkunst. De inrichting was nu nog niet helemaal klaar, dus ik heb niet alles kunnen zien, bij deze een vrij willekeurige keuze uit het getoonde:


Rafaël Roozendaal: Into Time 15 6 01 – 2015


Bob Eikelboom doet het met verschillende invalshoeken


In deze schilderijen mag het publiek elementen
aanpassen(behalve in het museum, daar moet je van kunst afblijven)


Tijdje niets van gehoord: Michael Raedecker – Monitor – 2018


Emo Verkerk, Eric Berne – 2014, altijd de moeite waard!


Marlène Dumas heeft ook recent werk in bruikleen gegeven, en niet de minsten: Saved en Ancient, beiden 2018


Zoals ook deze: The Origin of Painting – 2018


Toch nog een mooie Raedecker, de voorgaande gemultipliceerd!


Er hangen ook intrigerende werkjes op de rand van abstractie en figuratie van Robert Zandvliet


Deze schilderijen van Helen Verhoeven zijn wel erg goed
Mother 9 – 2013


en Mother 8 – 2013


Grote gebaren van de piepjonge Ricardo van Eyk: The One Who Dies with the Most Toys – 2018


Esther Tielemans speelt met ruimte en drager : A Reflection of the Image Within – 2017


Ton Verhoef: Geen titel – 2014


Tjebbbe Beekman:Henry and Pablo Try to  Avoid the Elephant on the Table – 2017


en His Sister – 2017


Van Raquel van Haver ben ik ook onder de indruk: Chanten (From the series “Spirits of the Soil”) – 2018


Klaas Kloosterboer speelt met dragers en verf


Ina van Zyl: What Are we Goïng to do About Water – 2014


Ina van Zyl: Darling Buds – 2015


Willem Weismann, woonachtig in London en dat is te zien aan zijn stijl:
U S – 2018


Frank Ammerlaan zoekt het in het universum met meteorietenstof, maar dit vindt ik visueel interessant


Philip Akkeman, zojuist nog zijn boek getoond en nu weer fantastische gefragmenteerde zelfportretten hier!


En, analytisch als altijd, ook in onderschilderingen die als gebroken tegels ogen.


Funky schilderijen van Fons Haagmans: LL Cool J – 2014


Morgan Betz: Cirque du sole  – 2015, blokdruk en schilderkunst!


Betz maakt divers levendig werk: Untitled – 2014